DZIECIŃSTWO 

Nie było zegarów, nie było prądu. Żyło się biednie. Jednak matki dokładały wszelkich starań, by dzieci były zadbane i z należytym szacunkiem chodziły do szkoły. Żelazkami na węgiel prasowały kokardy, wiązały je, a następnie niteczkami przymocowywały do warkoczy córek. Ja miałam jako dziecko piękne grube włosy, które budziły podziw. Jako trzynastoletnia może czternastoletnia dziewczynka zostałam zaprowadzona przez mamę do ostrołęckiej fryzjerki pani Kondewicz, która po ścięciu moich włosów zrobiła z nich dwie okazałe peruki. We wsi do 1957 roku nie było elektryczności więc wieczorne życie w tym odrabianie lekcji odbywało się przy tak zwanych kagankach wypełnionych naftą. 

                     Aby dotrzeć do szkoły znajdującej się w miejscowości Grabowo Stacja trzeba było przejść piaszczystą częścią obecnej ulicy Broniewskiego. Odcinek ten napawał lękiem zwłaszcza młodsze dzieci, które bały się znajdujących się wzdłuż drogi krzaków. Również okolice krzyża przy tej ulicy budziły strach, bo z relacji niektórych mieszkańców wynikało, że są tam pochowani żołnierze. Staraliśmy się chodzić w grupach i jak najszybciej omijać te miejsca. Jako dziecko i nastolatka bałam się również chodzić do wsi Grabowo. Las, przy którym teraz znajduje się kościół był znacznie większy i bardziej gęsty. Z resztą lasów wówczas w naszej wsi było więcej i było one gęste i rozległe.                                 Szkoła znajdowała się w Grabowie Stacja w budynku mieszkalnym należącym do rodziny Załusków. Na dole były sale lekcyjne a na górze mieszkali właściciele. Lekcje prowadzili Państwo Bylica oraz Panna Domańska.        

               Maj i czerwiec w naszej wsi to miesiące, w których rozlegał się śpiew mieszkańców podczas prowadzonych przez pana Szczubełka modlitw tzw. majowych i czerwcowych przy krzyżu znajdującym się na ul. Władysława Broniewskiego. Mieszkańcy gromadzili się nie tylko podczas wspólnych modlitw, ale również prac polowych. Szczególnie pamiętam wspólne krojenie kapusty i przygotowywanie jej do kiszenia. Kapustę gotowało się z sadłem. A najlepsze sadło z czosnkiem przygotowywała Pani Dolewicz, która chętnie częstowała tym przysmakiem. Pamiętam zapach i smak pieczonego na liściu chrzanu chleba i wykopieńków czyli resztek ciasta, z których formowaliśmy malutkie chlebki. Wykopieńki ku naszej radości piekły się szybciej i nie kazały czekać na siebie tak długo jak bochny chleba, które dostojnie spoczywały na deskach z liściem chrzanu. Chleb piekło się raz w tygodniu. A ponieważ niechętnie jadło się go po kilku dniach - moja mama Czesława z przekonaniem zapewniała: “Zjedz, to się nie będziesz bać burzy.”

                  Każda burza wzbudzała w mieszkańcach przerażenie. Aby uchronić dom przed uderzeniem pioruna, obowiązkowo palono w domach gromnice. We wsi były wówczas drewniane domy, kryte słomą. Uderzenie pioruna w dom wiązało się z utratą całego dobytku. A dobytek ten często bardzo skromny gromadzony był w wielkim trudzie, bo ziemie były tu słabe i trudne do uprawy. Pola obsiane żytem i ziemniakami rozciągały się aż po horyzont, sięgając torów kolejowych, które można było dostrzec z okien drewnianych domów. Kukurydzę uprawiał tylko jeden gospodarz – była wówczas czymś rzadkim, niemal pionierskim. 

Pięknym zwyczajem i ważnym obowiązkiem kobiet było tak zwane darcie pierza na zimę. Jesienią zbierały się kobiety i darły pierze a wokół rozbrzmiewał ich śmiech i w przestrzeń wsi niosły się piękne , tradycyjne piosenki. Był to moment był wytchnieniem od trudnych prac związanych z prowadzeniem gospodarstwa. 

           Po wyjściu za mąż, na krótki czas zamieszkałam w Drężewie. Do Olszewa-Borek wróciłam w 1964 roku do domu przy obecnej ulicy Wł. Broniewskiego - wówczas ulicy Wiejskiej, który wraz mężem wybudowaliśmy. Był to czas kiedy w naszej wsi zaczęły powstawać nowe domy. Budowane pionierską wówczas technologią leszu lub z pustaków. Wraz z przeprowadzką mój mąż rozpoczął pracę w Urzędzie Gminy. Nasza rodzina zaczęła się powiększać. Na świecie w 1968 roku pojawiła się, ku ogromnej uciesze pierworodnej córki Elżbiety, młodsza córka Anna. Każda rodzina, w której były dzieci starała się zapewnić jak najlepsze warunki do rozwoju i edukacji. Pamiętam, jak z wielkim zaangażowaniem włączyłam się w pomoc przy organizacji zajęć katechezy, które w tamtym czasie odbywały się jeszcze w domach prywatnych. Na początku lekcje odbywały się u Państwa Kuleszów. Później katechezy przeniosły się do domu Państwa Młodzianowskich, gdzie specjalnie na ten cel przygotowano pokój od strony ulicy.  Dzieci z okolicy mogły uczyć się o wierze w atmosferze ciepła i wspólnoty. Ksiądz przyjeżdżał raz w tygodniu – z uśmiechem witał wszystkich mieszkańców. Moim zadaniem było przygotowanie dla niego obiadu. Dbałam o to, by posiłek był domowy, ciepły i przygotowany z sercem – tak, by po lekcjach mógł choć na chwilę odpocząć przy stole. Te chwile utkwiły mi w pamięci jako czas prostych gestów, wspólnego działania i ogromnej wdzięczności za możliwość bycia częścią czegoś ważnego.

W latach siedemdziesiątych w naszej miejscowości powstał również ośrodek zdrowia i biblioteka, którą bardzo chętnie odwiedzaliśmy, zwłaszcza, że były tam dostępne kolorowe czasopisma i magazyny.  Chętnie wypożyczaliśmy również książki. To były czasy zupełnie inne od tych, w których teraz wychowują się współczesne dzieci. Nie mieliśmy dostępu do wielu rzeczy. Wszyscy dzieliliśmy pokoje z rodzeństwem. Z sentymentem i wzruszeniem wspominam moją starszą siostrę Elżbietę, która jako już dorosła kobieta wychowała pokolenia dzieci z Olszewa-Borek jako nauczycielka edukacji wczesnoszkolnej w naszej lokalnej Szkoły Podstawowej w latach 1998-2021.  Była to niezwykle opiekuńcza i ciepła osoba, która czekała na moje narodziny z ogromnym utęsknieniem. Dzieliłyśmy jeden pokój, spałyśmy w jednym łóżku. Otoczyła mnie ogromną siostrzaną miłością i wsparciem. W mojej pamięci nadal mam obrazy wspólnego pieczenia ciast i kucharzenia pod nieobecność dorosłych czy też ubieranie choinki, które wówczas było czymś pięknym i wyjątkowym. 

Olszewo-Borki to zdecydowanie moje miejsce. Ja również, podobnie jak moja mama i siostra, zdecydowałam się wychowywać tu moje dzieci.