Niedługo po naszej przeprowadzce rozpoczęła się budowa sklepu GS-u – wydarzenie, na które wielu mieszkańców czekało z ogromnym zaangażowaniem i nadzieją. Były to czasy, gdy praca społeczna była czymś naturalnym i pięknym w swojej idei – mój mąż, podobnie jak wielu sąsiadów, pomagał przy budowie w czynie społecznym. Nasz garaż pełnił wtedy funkcję tymczasowego magazynu – przechowywaliśmy tam cement i inne materiały niezbędne do powstania tego ważnego dla nas wszystkich obiektu. Wszyscy marzyliśmy o dużym sklepie, który zaspokoi codzienne potrzeby mieszkańców – to było dla nas wielkie wydarzenie. W miejscu, gdzie dziś stoi nowoczesny Gminny Ośrodek Kultury, kiedyś rozciągała się spora, piaszczysta górka – miejsce zabaw moich synów i innych dzieci z okolicy. Latem budowano tam zamki z piasku, zimą śmiech niósł się daleko, gdy dzieci zjeżdżały na sankach. Tuż za górką rósł sosnowy młodnik – pachnący, zielony, cichy zakątek. Kiedy zdecydowano, że to właśnie na placu naprzeciwko naszego domu powstanie ośrodek zdrowia, mieszkańcy znów ruszyli do pomocy. Teren trzeba było wyrównać – i znów zadziałał duch wspólnoty. Wszyscy wiedzieliśmy, jak ważna to inwestycja. Wcześniej ośrodek zdrowia mieścił się w domu pani Teresy Żebrowskiej, a komisariat policji u państwa Zalewskich. Poczta – niegdyś przy ulicy Warszawskiej – została przeniesiona do domu państwa Berkowskich. Przedszkole znajdowało się tuż obok, u naszych sąsiadów, państwa Chojnowskich. Wszystko było blisko, osadzone w codzienności sąsiedzkiej życzliwości. Z tylnych okien naszego domu rozpościerał się widok na rozległe pola, które ciągnęły się aż do torów kolejowych.  Pod koniec lat osiemdziesiątych pola zaczęły znikać – a w ich miejscu zaczęło wyrastać nowe osiedle mieszkalne. Nasza wieś wchodziła w nowy etap swojego rozwoju. 

W pamięci szczególne miejsce zajmuje też wizyta biskupa w 1978 roku – wydarzenie ważne i wzruszające dla całej wspólnoty. Z tej okazji przekazałam materiał na wykonanie dekoracji, które własnoręcznie przygotowały mieszkanki. Ulice Broniewskiego i Warszawska zostały wtedy przystrojone chorągiewkami – na wietrze powiewał kolor błękitny, biały i żółty. Mieszkanki własnoręcznie wykonały niezliczone ilości proporczyków. Na tę okoliczność mieszkańcy udekorowali również wszystkie krzyże. Nasze Olszewo-Borki wyglądały pięknie, odświętnie.

Równolegle z budową domu i organizowaniem życia rodzinnego, rozpoczęliśmy prowadzenie naszej pasieki – działalność, której poświęciliśmy całe nasze życie. Tworzenie miodu było nie tylko pracą, ale i pasją, źródłem dumy i radości. Z troską dbamy o nasze pszczoły,  cały czas ucząc się ich świata i podziwiając ich trud.